Boekrecensie: De dochter van Harriët Duurtvoort

Hoe is het om op te groeien in een wereld waarin iedereen denkt dat jij anders bent, behalve jijzelf? Die vraag probeert Harriët Duurvoort te beantwoorden in De dochter, een boek met het levensverhaal van haar moeder Eva.

Ik las dit boek als onderdeel van een boekenclub op mijn werk. Dat vind ik altijd erg leuk, want ik leer daar altijd heel andere boeken kennen dan ik normaal lees. Dit is een typisch voorbeeld van een boek dat ik anders wellicht nooit opgepakt zou hebben, maar waarvan ik blij ben dat ik het gelezen heb.

Waar gaat De dochter over?

Eva is als kind geadopteerd. Ze komt in een liefhebbend, warm gezin met een grote kinderwens terecht. Maar Eva is zwart en dat levert in die tijd veel vraagtekens op.

In De dochter beschrijft Harriët het leven van haar moeder. En dat is een heel bijzonder leven, want Eva leeft bijvoorbeeld ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Maar ook de onafhankelijkheid van Nederlands-Indië en Suriname spelen een grote rol in haar leven.

Het boek is een fascinerend kijkje in het dagelijks leven in de geschiedenis, maar tegelijkertijd ook met de ingewikkelde manier waarop racisme verweven is in de samenleving. Eva is Nederlands en de dochter van een wit, Nederlands gezin. Maar toch zijn er veel vragen over haar afkomst. Dingen die zij zelf heel vanzelfsprekend vind, lijken anderen toch raar te vinden. En daardoor moet ze er toch iets mee.

Wat vond ik van het boek?

Het is een interessant boek waar ik in wilde blijven lezen. En dat komt vooral door de tijd waarin Eva leefde. Ze maakt allerlei belangrijke historische gebeurtenissen mee. En ze zit niet stil: ze reist over allerlei plekken in de wereld. En komt daardoor in contact met allerlei culturen. Dat vond ik bijzonder om te lezen, omdat je niet vaak een inkijkje krijgt in het dagelijks leven van mensen in zulke tijden. Wat dat betreft is het heel bijzonder dat Harriët ervoor gekozen heeft dit verhaal op te schrijven, nu het nog kan.

Er komt op den duur een moment dat het boek wat trager begint te worden. Daar verloor ik wat interesse. Dit was eigenlijk voornamelijk het deel waarin Harriët haar eigen jeugd begon te omschrijven. Daar leek het boek wat te slepen. Maar ik was al geïnteresseerd genoeg om te blijven lezen. En erg nieuwsgierig wat er nog meer zou gaan komen, hoe het af zou gaan lopen.

Helaas laat het boek een open eindje achter. Waarschijnlijk met als bedoeling een nieuw deel te schrijven, maar ik had liever gehad dat we daar wat meer over zouden lezen in dit boek. Maar mezelf kennende zal ik toch te nieuwsgierig zijn om een eventueel vervolg niet op te pakken.

Een aanrader voor wie het interessant vind om een kijkje te hebben in het dagelijks leven in een bijzondere tijd. En voor wie meer wil leren over hoe het is om hetzelfde zijn, maar ook anders.