Boekrecensie: De stilte voor de storm van Clare Leslie Hall

Een emotionele roman die je meesleept in de gevoelens van de karakters, maar ondanks de prachtige schrijfstijl wist De stilte voor de storm mij niet te pakken.

Titel: De stilte voor de storm
Auteur: Clare Leslie Hall
Originele titel: Pictures of Him
Uitgeverij: Luijtingh-Sijthoff
Genre: roman
Verschenen: 4 december 2025
Bladzijden: 368 pagina’s
Sterren: 2,5 sterren
ISBN: 9789021058764

Ik las dit boek samen met de boekenclub van Ilona van de uitgeverij Luijtingh-Sijthoff. Daarvoor kreeg ik het e-boek opgestuurd. Zoals altijd is mijn mening daardoor niet beïnvloed.

Waar gaat De stilte voor de storm over?

Catherine kan door een traumatische gebeurtenis niet meer de woorden vinden om zich uit te drukken. Terwijl een therapeut en haar man Sam haar proberen helpen hieruit te komen, gaat Catherine in haar gedachten terug in de tijd.

Vijftien jaar eerder ontmoet Catherine haar grote liefde. Na een stormachtige romance komt er een abrupt einde aan hun relatie. Vijftien jaar lang blijft hij in haar hoofd zitten en kunnen ze elkaar niet loslaten. Als ze elkaar weer tegenkomen is de vraag of ze weer verder kunnen gaan waar ze zijn gebleven. Kunnen ze leven in het nu of zijn hun levens te veel veranderd? En kunnen ze het verleden loslaten?

Wat vond ik van het boek?

Na het succes van Als scheuren in de aarde was ik erg benieuwd geworden naar Clare Leslie Hall. Toen ik de kans kreeg om De stilte voor de storm te lezen met de boekenclub van Ilona, kon ik die niet voorbij laten gaan.

De stilte voor de storm is een prachtige roman. Clare Leslie Hall schrijft mooi, bijna poëtisch en neemt je echt mee in het gevoel en de emoties van alle karakters. Je krijgt een goed beeld van alle personages en hun karaktereigenschappen en voor mijn gevoel zijn die ook consistent.

Helaas was het verhaal voor mij persoonlijk geen match. In het verhaal zit een bepaalde spanning, het werkt toe naar het einde van de relatie vijftien jaar geleden en naar de traumatische gebeurtenis die Catherine’s toestand verklaart. Maar vooral die eerste gebeurtenis zag ik eigenlijk al heel snel aankomen. Daardoor was die spanning voor mij eigenlijk een beetje weg. Ik bleef hopen dat het anders zou lopen, maar dat was niet zo en dat is dan ook een beetje een teleurstelling.

In de boekenclub gaven ook veel mensen aan dat ze het niet zo erg vonden dat het wat voorspelbaar was, omdat ze het wel heel emotioneel en mooi vonden. Maar ik merkte voor mij dat die onthulling echt een belangrijk element in het boek was, dat voor mij dan te veel tegenviel.

Het boek heeft fijne bij-personages die het de moeite waard maakten: mijn absolute favoriet was Ling. Ik bleef ook zeker lezen door deze extra toevoegingen aan het verhaal.

Aan het einde gebeurden ook zeker nog wel dingen die ik niet aan had zien komen, maar ik merkte dat ik toen al niet meer genoeg betrokken was in het verhaal om daar nog in meegesleept te worden.

Waar anderen zeggen dat dit boek lang in hun hoofd blijft zitten, merk ik dat het voor mij juist niet echt blijft hangen. Ik werd niet meegesleept in het verhaal en was niet per se ongeduldig om verder te lezen. Verder vond ik het boek op bepaalde punten te traag gaan, wat denk ik ook komt omdat er voor mij geen spanning in zat.

Kortom: als je van een mooie, emotionele roman houdt, dan zou ik zeker proberen om dit boek te lezen. Ik zie echt wel de positieve punten van dit boek en zou het niet afraden, maar voor mij persoonlijk is het geen goede match.